คุณธรรม

virtue, morality

kʰ u n ˧ n a ˦˥ tʰ a m ˧

noun Rare #9,278

virtue, morality Refers to moral qualities or principles, often in a formal or general sense.

TH: ความซื่อสัตย์เป็นคุณธรรมอย่างหนึ่ง

EN: Honesty is a virtue.

Biyano has decent morals.

— คนล้างคนเลว (2007)

You are a moral person.

— ตีให้ลั่น เพราะฝันยังไม่จบ (2014)

Wisdom and virtue

— จอมคนผงาดโลก (2006)

Morality in the community is utter nonsense.

— คนล้างคนเลว (2007)

So, do you oppose the nuclear bombing of Hiroshima on moral grounds?

— ออพเพนไฮเมอร์ (2023)

The people here are trustworthy, so you can rest assured.

— คนล้างคนเลว (2007)

And what does that have to do with morality?

— ออพเพนไฮเมอร์ (2023)

My father is a virtuous man.

— เดอะ ลอร์ด ออฟ เดอะ ริงส์: อภินิหารแหวนครองพิภพ (2001)

He is a good and virtuous person.

— เดอะ ลอร์ด ออฟ เดอะ ริงส์: มหาสงครามชิงพิภพ (2003)

What does this have to do with morality, then?

— ออพเพนไฮเมอร์ (2023)